هات ۳۲ یسنا
.
آن خوشا خویشتن ِ خود، به اهورا یازم
چو «ایریمن» که به دوستی، دگران را یازم
که منش را چو زِ دیوان به همانندش نیست
دل ِ خود را به همان دودهی مزدا بازم
تا که دارید نگهام دور از آن دردِ گران
که پیامآور ُ هم من به شما هَنبازَم
سر به سر، پاسخ ِ مزدای اهورا دارم
که به شَهرِوَر ُ بهمن وَ اشا مینازم
خوش گزینم که بُود یاورِ من هم خورشید
به سپندارمَئیتی همه خُرّم سازم
چو شما دیوپرستان، به بَدی هست به چهر
منش ِ زشتِ شما را نهبُوَد آوازم
کو پرستد به بزرگی ُ مهی، دیوان را
من به اندیشهی آشوبگرش میتازم
به دو رویی، چو فریبنده به «هفت بوم» شوید
نَشنَوم هم، همه گفتارِ شما بگدازم
تا ز فرمان شما من نهشَوَم با مردم
گمره ُ برتر ُ دیوانهپرستی، آزَ م
آن که دوست است به دیو، پس به جدایی، ایستم
خردِ بهمن ُ مزدای اهورا، رازم
نهشود راهِ اشا، روشن ِ آن دیوپرست
که نهخواهد به «امرداد» شود پروازم
چونکه مردم بفریبید ُ فکندید به چاه
به چنان زندگی، مانا نهشود مهرازم
خوشی از زندگی خواهید که رَخْت بَربَندَد
من نه آنم ز «اکومن»، منشِ بد، مازم
چو فراچیده نهخواهد که شود شیوهی بد
نه به آوای ِ من است شاهِ دروغ، پیشوازم
پُر ز کین است ُ گنه، آنکه ستیزنده بُود
که به آوازهی خود، بَرشِکنَد آوازم
تو به یاد آری ُ اندیشی ُ آگاهی تو
به تو مزدای اهورا که شهی، سربازم
من ز اشّای وهیشتا که همی ویدایم
به سخنسنجی ُ اندرزِ تو میپردازم
نیست اندر دل ِ ایشان که گنهکردارند
پویش ِ اوج که بیننده بُود شهبازم
تو سرودی که سرانجام ِ جهان، بَرسَنجَم
نه در آن آهن ِ تفتان که همی جان بازم
ای اهورا که تو مزدایی ُ بیدارتری
زآن گنهکردهی نامی، نهبُوَد آوازم
«جَم» ِ«ویوَنگـَهان» گرچه به خشنودِ جهان
بغ ِ گیتی چو به خواری نگــَرَد، بگدازم
تو ز مردم چو بچیدی، چه گزینی مزدا
داورا، در دلشان، من ز تو در افرازم
دشمن، آن است که تبهگر بُوَد ُ مُردارش
به سرودان ُ سخنهای من ُ آوازم
زندگی را بزداید ز خِرَد-آموزی
ورج ِ بهمن که به مینوی ِسخن هم سازم
تا ز ما دور شود آنچه که باید بشود
این گلایه به تو مزدا وُ اشا میسازم
سخنم دیو نرینه که به مرگش گیرد
دور باد چشم ِ بَدَش، هور ُ زمین را نازم
او چو بیداد ُ دروغ بُرده به سوی نیکان
تا که ویرانه کند باغ، به رزم: افرازم
بیگمان در پی ِ مرگ است، تبه کردن ُ درد
من به مردان ُ زنان، او زِ رَوان، پردازم
کاو مهان را، ز بزرگی نهتوان بازخرید
نه ز اندیشهی مزدا به برون اندازم
او به بیراهه بِبُرد مردم ُ پوشید به پند
ز بهین شیوه وُ اندرزِ تو مزدا، بازم
چو به گفتارِ پلشت، گیتی بِپَژمُرد از او
من ز اشّا سخن ِ زیستِ بهخُرّم سازم
نه برَهْمَن نه همان «کـَرپَن» ِ اندر به دروغ
که به شهریور ِ پُرشورِ تو خواهم یازم
خواهش از شهرور است، بُرده برهمن: دوزخ
که به هستی، تبه از آن منشاش: ناسازم
گِلِه بر درگهِ مزدا بکنم تا کامم
که برآری ُ به مَنْثَر بشود آوازم
من ز دودمان ِ تو وُ پیکِ اشا چون باشم
تو بپایم ز همه دیده که در پیش تازم
چو نهدادست برَهمَن به کیان، وَرج ُ خِرَد
به دروغش که همیشه، نهشود هنبازم
او بگوید که زَنَد، هم بکــُشد گیتی را
من نهخواهم که بسوزد، که به مرگش بازم
ز کیان هم کـَرپان، وسوسه اندر تبه است
نهشَوَم گوش به فرمان ُ به هَر یک تازم
زندگی چونکه ز ایشان خوش ُ خرم نهشود
نهروند، خان ِ وهومن، چو به کیفر سازم
آن بهشتی که به آسایش ُ خوش، بر جای است
که ز مزدای اهورا چو بسی در نازم
باز دارد ز دروغ، دیو ُ گنهکار ُ تبه
هرکه پیشگام به یزدان شده اندر رازم
.
هات ۳۳ یسنا
.
اینچنین تا که بورزیم، همی «داد» آریم
ما ز هنجارِ جهان، از بُن ِ آن، یاد آریم
شیوه از رادی ُ رهبر وَ همان داورِ نیک
به درستی: چه دروغان، چه راستان داریم
آنکو آمیخته با مُستی ُ ناراست: دُرُست
ما به بَرزَخ نگریم، آنچه ازو بگزاریم
تا دروغان که به پژواکِ پلید در کارند
به دو دست ُ به منش، زآن سخنان، باز آریم
چو به چیستان ُ چه وُ چون ِ جهان، خوش ورزیم
همرهِ رادی ُ دوستی به خدا پُرباریم
هر اَشابان، نکوکار، بهین گشته به خود
ما به «ایرمَن» چو بورزیم همه همیاریم
تا که ویدای اهوراییم ُ در شورِ اشا
بسترِ گیتی ز بهمن، همگان بیداریم
به تو مزدا چو نیایش به سروش انجامد
«تَر-منش دیو» ُ «اَکومن» که ز خود دور داریم
به همه انجمنان ُ به همه نزدیکان
نه که از ننگ ُ دروغ، جای ایریمن آریم
بدتر از بد بشود گیتی به بالینش هم
گر، به فرمان ِ اهورا، دو گوش نسپاریم
آن خدایی که بزرگتر ز همه میدانیم
به زبان خوانده ُ فرمان ِ ورا بگزاریم
تا که آزاده، به آسایش ُ آماج رسیم
زندگانی به درازا و ُ درنگ، خوش داریم
رهِ راست است به شهریور ُ بهمن وَ اشا
که سرانجام ز مزدای اهورا داریم
استوارم به گزرگاهِ اشا، چون «زوت»اَم
که ز مینوی ِ بهشتی، به منش در کاریم
تا بورزیم که اندیشهی رهبر باشیم
چون به دیدار ُ به همپُرسی ِ یزدان یاریم
به هم آییم ُ ببینیم ُ به خود دریابیم
به وهیشتای اشا، بهمن ُ مزدا یاریم
تا سروشان به فراسو ز مغان، اندر شد
ما نمازی که به رادی، به چهر میداریم
آرزو چونکه به پوییدن ِ دانش دارم
شیوهی بهمن است آنگه که یزش بگزاریم
به شما اشّه وُ مزدا چو ستودن سازیم
ز امرداده وُ خورداده، «دورون» برداریم
بی گمانم که ز مینوی تو مزداست: اشا
که درخشنده چو او، سر: پُرِ سودا داریم
روشن ُ خرم ُ پرمایه، منشهای بهین
که روان را به یگانه، همگان سالاریم
هرکه بودَست ُ بباشد، وَ بخواهد بودن
ز تو مزدای نکو، زیستن ِ خوش داریم
تابش ُ دوست ُ بالنده وُ بخشاینده
به تن از اشّه وُ شهرور ُ بهمن داریم
ای اهورا که تو مزدای توانمندتری
ما فزاینده ز آرمیتی، جهان را داریم
بهمن ُ شهرور ُ اشّه بیامُرزَنْدی
به دهشهای سرودی که چو در سر داریم
ای اهورا تو برآ وُ بِنَما «آرمیتا»
به توان ُ به فراورده، ازو پُر باریم
تو که مینوی سپندی، نکو روی ُ بهی
به وهومن وَ اشا راز ُ نیاز بگزاریم
تا که چابک، پُر از زور ُ به نیرو بشویم
که فراوان، وَ به شادی ُ خوشی بگزاریم
تو که چشمان ِ فراخَت چو هویداست به من
بدهی مژده به آغوشی که رامش داریم
ما ز شهریور ُ بهمن وَ «اَشَیَّ» وَ اشا
ز سپَندارمَئیتی ُ ز دین: هشیاریم
رادورزی ِ «زراتشت»: دهش ِ خویشتن است
که نخست روشن ِ هستی ز وهومن داریم
اشه وُ شهرور، آن شیوهی مزدا دارند
ما سخنها ز سروش، گوش به فرمان داریم
هات ۳۴ یسنا
.
من که یسنای تو را شیوه بُود آوایم
دانگِ اشّا وُ امردادِ شما آرایم
تا تو مزدای اهورا وَ دگر شهریور
بس به ما همرهِ خورداد کنی دارایم
تا که مینوی وهومن، همه را بر دادی
شیوه: نیروی سپنتا بشود شیوایم
به روان: اشّه به پیش ُ پس ُ همچون چوپان
به شما ارج ُ ستایش بشود خُنیایم
میدهم مژدهی پیشکش و مَیَزد، اشّا را
به خداوندِ اهورا به نماز درآیم
همه گیتی که ز شهریور است اندر شادی
ز وهومن، دهش ِ نیک ُ همی سودایم
ای اهورا، که به آن آذرِ تو خواهانم
بتوان اوج بگیرد به شتاب: اشّایم
چهرهی روشن ِ مزدا چو ستون است ُ پناه
گنهِ دیو به دستش بشود پیدایم
وه تو را شهرورت، شاهی ِ خشنود شود
و اشا شیوهی همراهی ِ با مزدایم
ز وهومن چو به درویش شود دِژّ ُ سرای
بزند دیو ُ دَد ُ مردم ِ بد، آوایم
اشه وُ بهمن ُ مزدا که شما راستاناید
پس نشانم بدهید هستی ِبیپروایم
گـُسَلید از همهی شک ُ گمان باز مرا
تا که خرسندِ نیایش وَ ستایش آیم
آن که پوینده وُ داننده وُ جویاست، کجاست
که ز میراثِ وهومن، بسنجد جایم
نه به آسیب ُ گزند، چرخهی هوشم ایستد
که شما وُ که اشا، دانمتان پیشوایم
نهشود بیم ُ پُر از ترس ز دیوان: مردم
من بپایم ز گزندی که به هر سو جایم
از تو مزدا، ستمدیده به بس اوج شود
هر ستمگر بهراسد که به تو همرایام
ز وهومن و اشا هرکه همی دور مانَد
من به فرمان ِ تو، از او، دگران را پایم
تا سپندارمئیتی به بزرگی ُ به ارج
نگهام از رهِ مزدا بکند ویدایم
آن که بدکاره وُ دشمن بشود در شیوه
ژاژ ُ نادانی ِ او را نه دَمی آسایم
هرکه او شیوهی بهمنش، به آواز گرفت
خردِ نیکِ سپندارمئیتی، رایام
آفریده، همه بیدار شود در رهِ راست
سخنش شهرور ُ اشّه وُ اهّورایم
ز تو خورداد و امرداد، خوراکم دادند
که چه بهمن چه اشا، شهرورت افزایم
تا جوان است ُ جوانه ز سپندارمئیت
بزنم دشمن ِ مزدا به توانم آیم
چیست با تو که به رازست ُ همان وسوسهات
چیست آنگونه ستایش که شود «یسنا»یَم
چو شنیدارِ سخنهای تو بودم مزدا
پس فرا رفته به پاداش ِ اَشی، آوایم
تاکه آرایش ُ آموزش ما اشّا شد
راهِ خود را، ز وی ُ بهمن ِ خوش، آرایم
تو اهورا چو بگفتی که ز بهمن راهش
دین ِ آن سودوران، پیشه شدش اشّایم
دهش ِخوش که به دستِ تو به دوردست رَوَد
مژدهی مزد نکویان بدهد مزدایم
بگرایم به چنین هست که مزدا دادست
روشن از شیوهی بهمن به تن ُ جان زایم
میشود گیتی به وَرز آریم ُ پُربار کنیم
که به چشمان ِ شما نیک بُود فردایم
ای اهورا خِرَدی دِه که ورا خواهانم
که به پیش ورزد ُ اشّا بشود یارایم
به من آموز، تو مزدا به بهین شیوه وُ راه
هر سرایش که به شایسته شود آوایم
تا وهومن و اشا را که ستاینده به شور
شیفته بر شهرور وُ شاهِ نوینآرایم
به درستی که به هستی ز همان دادارست
آن اهورا که به آن وسوسهاش بر جایم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر